सामग्री खोज्नुहोस्

१२ कक्षा पास गरेपछि जापान जान पाउनु धेरैका लागि ठूलो सपना हो। जब कोही किशोर–किशोरी उमेरमै जापान आइपुग्छ, आँखामा उज्यालो भविष्यको सपना बोकेको हुन्छ। तर त्यो सपना सजिलो छैन, त्यो सपना पूरा गर्न अग्निपरीक्षा दिनुपर्छ।

विदेशको पहिलो पाइला

नेपालको आफ्नै गाउँघर, साथीभाइ, परिवारको मायालाई छोडेर नयाँ देशमा आउँदा सुरुका दिनहरू साह्रै कठिन हुन्छन्। भाषा नआउने, संस्कृति बुझ्न गाह्रो हुने, अनि हरेक काम आफैं गर्नुपर्ने चुनौतीपूर्ण यात्रा सुरु हुन्छ। जसले कहिले चिया पकाएको थिएन, ऊ अब कामपछि घर फर्केर खाना पकाउँछ।

पढाइको चुनौती

जापानमा भाषा स्कूलमा पढ्नका लागि भर्ना हुन्छन्। तर पढाइ मात्र होइन, काम गर्नुपर्ने बाध्यता हुन्छ। बिहान स्कूल जानु, दिउँसो–साँझ काम गर्नु, अनि राति गृहकार्य गर्नु – यो चक्र दोहोरिन्छ हरेक दिन। कहिलेकाहीँ त निद्रा पनि नपुग्ने हुन्छ। पढाइको लागि ध्यान केन्द्रित गर्न निकै गाह्रो हुन्छ, किनकि थकानले ज्यान चिमोटिरहेको हुन्छ।

श्रमको कठोरता

कम उमेरमा जापान आउँदा ज्यादै श्रम गर्नुपर्छ। होटेल, रेस्टुरेन्ट, फ्याक्ट्री, क्लिनिङ्ग जस्ता कामहरूमा धेरै नेपाली विद्यार्थीहरू खटिएका हुन्छन्। जापानको जीवनशैलीले अनुशासन र गहिरो जिम्मेवारीको माग गर्छ। ‘अरुबाईतो’ (पार्ट टाइम काम) गर्दा ठुला ठुला गल्ती नगर्नुपर्ने, नियमहरू सधैं पालना गर्नुपर्ने हुन्छ। गल्ती गर्‍यो भने काम गुम्ने डर हुन्छ।

भावनात्मक संघर्ष

कलिलो उमेरमा टाढा हुँदा मानसिक रूपमा धेरै असर पर्छ। परिवारको माया, घरको खाना, चाडपर्व – सबै छुट्छ। कहिले काहीँ त साथीभाइको विवाह, आमाबुवाको बिरामी हुनुजस्ता घटनाहरू खबरमा मात्र सुन्नुपर्छ। न आँसु पुछ्ने मान्छे हुन्छ, न दुख बाँड्ने।

तर, आशा मर्छैन

यी सबै पीडाका बाबजुद पनि एउटा कुरा छ – ‘सपना’। यही सपना हो जुन हरेक दुःख सहन उर्जा दिन्छ। यही सपना हो जुन बिहान उठेर फेरि काममा लाग्न प्रेरणा दिन्छ। केही वर्षपछि आफूले र परिवारले राम्रो जीवन जिउने आशाले प्रत्येक पाइलालाई अर्थ दिन्छ।

निष्कर्ष

कम उमेरमा जापान आउनु साह्रै चुनौतीपूर्ण निर्णय हो। तर यही कठिनाइहरूभित्र भविष्य बनाउने शक्ति पनि लुकेको हुन्छ। संघर्षका ती रातहरू, त्याग, पीडा, पसिना सबै एक दिन सफलताको खुसी बन्न पुग्छन्।